.:Wargaming Zone:. - serwis wargamingowy - .:Artykuł - Raport z bitwy między armią wczesnego Egiptu a armią Nubii:.
Wargaming Zone     
¦roda godzina 12:33,
19 grudzień 2018

Raport z bitwy między armią wczesnego Egiptu a armią Nubii
Data: Nd 14 Lis, 2004
Autor: Jarosław Kocznur
Opis kolejnej bitwy z okresu starożytnego rozegranej w systemie DBA

Informacje ogólne

Siły, teren i zadania każdej ze stron

Rozmieszczenie oraz plany

Przebieg walki

Komentarz (oczywiście subiektywny)



Informacje ogólne

Bitwa rozegrana została 9.10.2004 r. w systemie De Bellis Antiquitatis (DBA) wersja 2.2 ze stycznia 2004 r. Rozgrywka trwała nieco ponad 0,5 godziny (8 rund każda po 2 tury) a zatem według zasad przyjętych w przepisach, w rzeczywistości trwałaby 4 godziny.

Nie oparta była na scenariuszu (rozgrywana była według zasad przewidzianych w przepisach) i nie uczestniczył w niej sędzia.

W bitwie wzięło udział 2 graczy. Autor niniejszego opisu dowodził wojskami Nubii. (Przed bitwą gracze zdecydowali, że będzie ona rozegrana między tymi dwiema konkretnymi armiami, po czym losowano, który gracz, jaką armią będzie dowodził).

Szczegółowe wyjaśnienie pojęć dotyczących wojsk i inne informacje ułatwiające lepsze zrozumienie opisu bitwy czytelnik znajdzie w moim w artykule – „Rodzaje Wojsk w DBA – objaśnienie, charakterystyka, siła, zalety i wady”.



Siły, teren i zadania każdej ze stron

Armia Wczesnego Egiptu:

Zgodnie z listą armii dla DBA I/2 Wczesny Egipt 3000-1543 r. p.n.e. a) lata 3000-1640 r. p.n.e. do standardowej rozgrywki może być użyta armia w składzie:



1 x Generał jako Miecze lub Poczet.

5 x Łuków (Ł 1 do 5) - W tym wypadku Ł reprezentują oddziały łuczników egipskich.

2 x Miecze (M 1 do 2) - W tym wypadku M reprezentują piechotę z toporami ew. z wczesnymi mieczami przypominającymi swoim wyglądem sierpy i sporymi tarczami.

1 x Miecze lub Łuki

1 x Horda (Hd) - W tym wypadku Hd reprezentującą masę nie wyćwiczonych rekrutów-chłopów

2 x Lekka Piechota (LP 1 do 2) - W tym wypadku LP reprezentuje egipskich oszczepników

Do bitwy Egipcjanie wystawili: (rezygnując z Pocztu) Miecze jako Generała (M-Gen) i (rezygnując z Łuków) kolejne Miecze (M 3). W obu wypadkach reprezentujące piechotę z toporami, ew. z wczesnymi mieczami przypominającymi swoim wyglądem sierpy i sporymi tarczami.



Armia Nubii:

Zgodnie z listą armii dla DBA I/3 Nubia 3000-1480 r. p.n.e. do standardowej rozgrywki może być użyta armia w składzie:



1 x Generał jako Łuki (Ł - Gen) - W tym wypadku Ł reprezentują oddziały łuczników nubijskich.

2 x Grupy Walczące (GW 1 do 2) - W tym wypadku GW reprezentują oddziały wojowników nubijskich.

9 x Lekka Piechota lub Łuki

Do bitwy Nubia wystawiła 4 x Lekkie Piechoty (LP 1 do 4) - w tym wypadku reprezentujące oszczepników nubijskich i 5 x Łuki (Ł 1 do 5) - w tym wypadku reprezentujące nubijskich łuczników



Piechota:

Egipt miał liczebną przewagę w piechocie walczącej w zwartych formacjach, za którą niewątpliwie należy uznać oddziały z toporami (klasyfikowane jako M). Przy czym piechotę tego typu można nazwać ciężką, gdyż jest klasyfikowana jako najsilniejsza przeciw Piechocie, (choć nie w każdej sytuacji). Posiadał również znaczną grupę wojsk zdolnych do prowadzenia walki na dystans, jaką są łucznicy egipscy. W lżejszych wojskach typu LP był słabszy.

Nubia nie posiadała w ogóle piechoty walczącej w zwartych formacjach. Przeciwko jednak takiej piechocie miała bardzo skuteczną siłę w postaci wojowników (GW). Jest to, co prawda słabsze wojsko niż egipskie Miecze, ale dzięki swej agresywności, uzyskując nad nimi przewagę w walce są w stanie łatwo rozbić zwarte formacje piechoty eliminując ją w ten sposób z walki. Również i Nubia posiadała znaczną grupę wojsk zdolnych do prowadzenia walki na dystans (łuczników), a w lżejszych wojskach typu LP miała przewagę.

W obu armiach (ze względu na bardzo wczesny okres) nie występowały żadne wojska, które można by zaliczyć do jazdy.

Teren, na którym rozgrywała się bitwa przedstawiony został na załączonych zdjęciach. Ograniczę się, więc w tym miejscu tylko do kilku uwag i wyjaśnień:

a) Teren został wystawiony przez gracza walczącego Nubią, (czyli mnie), gdyż to on w losowaniu uzyskał statut strony broniącej się, a zatem gra była rozgrywana na "jego terenie". Uznałem to za dobry omen gdyż poziom agresji obu armii wynosił 1, a dzięki możliwości wystawiania terenu mogłem rozegrać bitwę w terenie (jak zakładałem) przynajmniej częściowo niedogodnym dla Egiptu!

b) Pozycje wyjściowe obu stron były faktycznie symetryczne. Armie obu stron miały na lewym skrzydle strome wzniesienie, a na prawym obszar nierównego terenu.

Zadaniem obu stron było uzyskanie zwycięstwa zgodnie z zasadami określonymi w DBA, tj. poprzez wyeliminowanie 4 elementów armii przeciwnika, przy mniejszych stratach własnych, lub też wyeliminowanie elementu Generała (również przy mniejszych stratach własnych).



Rozmieszczenie oraz plany

Początkowe rozmieszczenie obydwu stron przedstawione zostało na zdjęciu nr 1.

Początkowo Nubia ustawiła na wzniesieniu na lewym skrzydle kolumnę złożoną z wszystkich 4 elementów swojej LP1 do 4. Centrum i prawe skrzydło tworzyła jedna grupa złożona z Ł1 i 2, Ł-Gen, Ł3 do 5 i GW1. GW2 stanęła na lewej flance tej grupy za Ł1. Po rozstawieniu wojsk Egiptu zamieniono miejscami LP1 i 2 stojące na czele kolumny z GW1 i 2, w związku z tym LP1 stanęła na prawym skraju w miejsce GW1 obok Ł5, LP2 stanęła za Ł1, a GW1 i 2 stanęły jako dwa pierwsze elementy kolumny na lewym skrzydle. (I takie ustawienie przedstawia zdjęcie nr 1)

Egipt ustawił swoje wojska w trzech grupach. Na prawym skrzydle (w nierównym terenie, przed obozem) stanęła w linii silna grupa łuczników (Ł 1 do 3) z grupą rekrutów (Hd), na prawym skraju tej grupy za Ł1, w centrum, stanęła grupa piechoty walczącej w zwartych formacjach (w kolejności od prawej: M1, M-Gen, M2 i M3 za M2), natomiast na lewym skrzydle (na stromym wzniesieniu) stanęły w linii kolejno od centrum (Ł4 i 5 oraz LP 1 i 2).

Plany - Nubia



Obóz umieszczono za nierównym terenem prawie przy prawej bocznej krawędzi pola walki. Obóz nie został obsadzony wojskiem i był broniony tylko przez Czeladź obozową (w tym wypadku reprezentującą nie kombatantów towarzyszących armii).

Armia Nubii zakładała rozegranie bitwy raczej w obronie z wykorzystaniem elementów terenu, zwłaszcza gdyby udało się wciągnąć egipskie M w trudny teren. Początkowe ustawienie kolumny LP na lewym skrzydle na wprost obozu Egipcjan, z założenia miało zmylić przeciwnika, a jednocześnie (gdyby npla nie zabezpieczył się odpowiednio i pozwoliła na to ilość ruchów w I turze) ustawienie takie miało dać możliwość szybkiego zajęcia nierównego terenu a może nawet ataku na obóz npla.

Wódz (Generał) zajął pozycję w centrum szyku, nieco po lewej stronie linii tworzącej centrum i prawe skrzydło co miało mu umożliwić sprawne dowodzenie całością sił.

Plany – Egipt (opis w oparciu o początkowe rozstawienie).

Obóz został rozstawiony, podobnie jak u przeciwnika, na prawym skrzydle, prawie przy prawej krawędzi pola bitwy za nierównym terenem.

Obóz nie został obsadzony wojskiem i był broniony tylko przez Czeladź obozową (w tym wypadku reprezentującą, służbę i niewolników towarzyszących armii).

Rozmieszczenie wojsk mogło wskazywać na zamiar uderzenia w centrum ciężką piechotą w dobrym terenie umożliwiającym sprawne jej działanie z pełną siłą.

Pozycja Generała w centrum i w środku grupy tam stojącej dawała nie tylko sprawne dowodzenie, ale również możliwość wykorzystania w pełni jego siły przy zabezpieczeniu go przed oskrzydleniem.

Krótki komentarz:

Jak już wspominałem w raporcie z bitwy między Spartą i Aleksandrem Macedońskim planowanie rozgrywki przed walką, w przypadku bitew toczonych w systemie DBA, jest dość utrudnione, bowiem system nie zakłada takiej możliwości, a sytuacja na polu walki ulega raczej dynamicznym zmianom.



Przebieg walki

Przebieg walki został zilustrowany na załączonych zdjęciach. Wykonywane one były raz na rundę w związku z tym w momencie, kiedy doszło do walk (rozstrzyganych po każdej turze) nie wszystkie zdarzenia są na nich widoczne. Na pierwszym zdjęciu przedstawiającym początkowe rozstawienie umieszczono oznaczenie wszystkich elementów każdej ze stron i ruchy obu stron w 1 Rundzie. Opisu armii Nubii (jako broniącej się) dokonano niebieskimi literami, a egipskiej (jako atakującej) czerwonymi. Ruchy wojsk przedstawiono strzałkami w tym samym kolorze, co opis armii (niebieskimi dla Nubii i czerwonymi dla Egiptu), z zaznaczeniem linii frontu, jeśli ruch był dokonywany grupą (więcej niż 1 elementem). Jeśli w wyniku ruchu doszło do walki w zwarciu, strzałka ruchu jest zakończona czarnym grotem. Ostrzał przedstawiono czarnymi strzałkami. Kolejne zdjęcia przedstawiają sytuacje po kolejnej rundzie i zawierają informacje o ruchach wykonanych w następnej. Poniżej przedstawiam szerszy opis bitwy.

RUNDA 1


I tura Egiptu

Egipt jako strona atakująca rozpoczyna grę wykonując swoją I turę. (Będzie też zaczynała każdą kolejną rundę.) Ma 5 ruchów. Lewe skrzydło Egipcjan, głównie łucznicy (Ł1, Hd, Ł2 i Ł3) i centrum, czyli ciężka piechota z faraonem (M1, M-Gen, M2 i M3) rusza naprzód. Prawe skrzydło natomiast zostaje w miejscu i jedynie jeden oddział łuczników manewruje tam tworząc kolumnę z oszczepnikami (Ł5 przed LP1). (Być może ruszy ona następnie na prawe skrzydło Nubii).

I tura Nubii (2 tura gry)

Nubia jako armia obrońcy w każdej rundzie będzie wykonywała swoją turę jako druga. Ma 1 ruch w związku z tym tylko kolumna z lewego skrzydła złożona z wojowników (GW1 i 2) oraz oszczepników (LP3 i 4) rusza na przód przechodząc grzbiet wzniesienia.

RUNDA 2


II tura Egiptu (3 tura gry)

Egipcjanie mają 5 ruchów jednak tylko centrum ruszą dalej w przód, na Nubijczyków. Za resztę ruchów na lewym skrzydle następuje przestawienie wojsk z lekkim ruchem w przód. Na koniec tury znów stoi tam linia, ale tym razem kolejno od centrum stoją łucznicy dwa elementy oszczepników w centrum grupy i drugi oddział łuczników. Teraz łucznicy mogą ostrzałem dodatkowo osłaniać skrzydła tej grupy. Wygląda to tak, jakby chcieli się tam tylko bronić.

II tura Nubii (4 tura gry)

Nubia ma 5 ruchów. Jej wojska zajmują pozycje do ataku ze skrzydeł na centrum wroga. Na prawym skrzydle 2 oddziały (Ł4 i 5), a na lewym 6 oddziałów (Ł1 i LP2) (GW1 i 2 i LP3 i 4) rusza do przodu.

W ten sposób pozostawiając centrum na pozycjach wyjściowych i wykonując ruchy tylko na skrzydłach usiłowałem nie dopuścić do ataku centrum Egipcjan na własne centrum, a przy okazji przez atak ze skrzydeł wciągnąć ewentualnie ciężką piechotę Egipcjan w walkę w złym terenie.

RUNDA 3


III tura Egiptu (5 tura gry)

Egipcjanie mają 2 ruchy, tym razem jednak centrum ich szyku czeka, a wprzód ruszają dwa oddziały łuczników z prawego skrzydła (Ł 2 i 3) wychodząc z nierównego terenu.

III tura Nubii (6 tura gry)

Nubia ma 6 ruchów. Kolumna wojowników (GW1 i 2) rusza w przód. Trzy oddziały oszczepników próbują zebrać się w jedną grupę na lewym skrzydle. Na prawym skraju wzniesienia tworzy się trzecia kolumna tym razem złożona z łuczników (Ł1 i 2) Reszta wojsk z centrum, tj. dwa oddziały łuczników, w tym jeden z Wodzem (Ł3 i Ł-Gen), tworzą kolumnę i wchodzą w nierówny teren na prawym skrzydle. Pozostałe oddziały z prawego skrzydła również ruszają w przód (Ł4) lub dołączają (LP1) do wcześniej poruszających się wojsk tworząc czwartą kolumnę (tym razem na prawym skrzydle i złożoną z łuczników i oszczepników. (Kolumny ułatwiają poruszanie się w złym terenie).

W ten sposób wojska Nubii podzieliły się na dwie grupy działające na skrzydłach ze sporą luką w centrum. Niestety już po ruchu uświadomiłem sobie również, że Wódz przechodząc na prawe skrzydło oddalił się dość znacznie od wojsk działających na lewym skraju lewego skrzydła (na dodatek za grzbietem wzniesienia), przez co dowodzenie tamtymi wojskami może stać się w przyszłości utrudnione.

RUNDA 4


IV tura Egiptu (7 tura gry)

Egipt ma 2 ruchy i dość nieoczekiwanie dla Nubii decyduje się na atak prawym skrzydłem, gdyż grupa łuczników (Ł2 i 3), która poprzednio wyszła na dobry teren rusza naprzód, a pozostali łucznicy z tego skrzydła (Ł1) ruszają za nimi wychodząc z nierównego terenu. Na prawym skrzydle w nierównym terenie pozostają jedynie rekruci (Hd).

Strzały po ruchach:

Skrajny oddział łuczników egipskich (Ł3) ma już w zasięgu strzał wojowników nubijskich, więc ich ostrzeliwuje. Na szczęście bez efektu.

IV tura Nubii (8 tura gry)

Nubia ma 5 ruchów i jej Wojownicy (GW1 i 2), wykorzystując specjalną zdolność do podwójnego ruchu, rzucają się na egipskich łuczników (Ł2 i 3) wychodząc ostatecznie ze skutecznego zasięgu dowodzenia Wodza. Rusza za nimi również kolumna oszczepników (LP3 i 4) żeby w przyszłości móc wspomóc ich w walce.

Walki po ruchach:

1 walka rozegrana została między wojownikami Nubii (GW2) i łucznikami egipskimi (Ł2). Nubijczycy mieli pewną przewagę. Mimo to egipscy łucznicy wygrali tę walkę i wojownicy zostali odepchnięci.

2 walka rozegrana została między wojownikami Nubii (GW1) i łucznikami egipskimi (Ł3). W tym jednak wypadku łucznicy byli wspieranymi z boku przez drugi oddział, który przed chwilą wygrał walkę. Wspomaganie to odebrało wojownikom nubijskim przewagę. Obie strony walczyły z taką samą siłą początkową. Tu jednak Nubijczycy mieli jeszcze większego pecha - nie tylko przegrali walkę, ale na dodatek zostali zniszczeni!

RUNDA 5


V tura Egiptu (9 tura gry)

Egipcjanie mają 4 ruchy i generalnie prą do przodu, pozostawiając z tyłu jedynie słabych rekrutów (Hd) na prawym skrzydle i oszczepników na lewym (LP1 i 2).

Wszystkie trzy oddziały łuczników z prawego skrzydła łączą się tworząc bardzo silną grupę strzelczą. Ciężka piechota tworząca centrum (M1, M.-Gen, M2 i 3) znów rusza naprzód i nawet dwa oddziały łuczników (Ł4 i 5) zajmujące dotychczas flanki lewego skrzydła Egipcjan ruszają w przód schodząc się i tworząc grupę przed swoimi oszczepnikami (LP1 i 2).

Strzały po ruchach:

Łucznicy egipscy tworzący prawe skrzydło (Ł1 do 3) ostrzeliwują ocalałych wojowników nubijskich (GW2). Pomimo przewagi (dzięki wspomaganiu przy strzelaniu) ostrzał nie daje efektu.

V tura Nubii (10 tura gry)

Nubia ma 4 ruchy, ale jej sytuacja na lewym skrzydle jest bardzo nieciekawa, żeby nie powiedzieć fatalna. W związku z tym oszczepnicy (LP3) odchodzą w bok, żeby dać wojownikom (GW2) więcej miejsca na wycofanie się, a ci ostatni robią to skwapliwie, wychodząc z zasięgu ostrzału egipskich łuczników.

Niestety ruch tych dwóch oddziałów kosztował podwójną liczbę punktów ruchu ze względu na zbytnie oddalenie od swojego Wodza.

RUNDA 6


VI tura Egipcjan (11 tura gry)

Egipt ma 5 ruchów. Nie daje się jednak porwać euforii z dotychczasowych sukcesów. Egipscy łucznicy (Ł1 do 3) prawego skrzydła nieznacznie ruszą w przód. Tylko tyle, aby znów móc ostrzelać nubijskich wojowników. Również łucznicy egipscy (Ł4 i 5) z lewego skrzydła ruszają wychodząc z trudnego terenu (strome wzgórze). Natomiast oszczepnicy z tego skrzydła (LP1 i 2) zwracają się w lewo tworząc kolumnę.

Strzały po ruchach:

Prawe skrzydło złożone z łuczników egipskich (Ł1 do 3) ponownie ostrzeliwuje wojowników nubijskich (GW2). W wyniku tego ostrzału wojownicy zmuszeni zostali do wycofania się odpychając jednocześnie swoich oszczepników (LP4) stojących za nimi. Jednocześnie jednak znów wyszli z zasięgu ognia Egipcjan.

VI tura Nubii (12 tura gry)

Nubia ma 5 ruchów. Wódz nubijski (Ł-Gen) rusza ku lewemu skrzydłu swych wojsk.

2 ruch - oddział nubijskich łuczników (Ł3) rusza w przód i staje w jednej linii z wysuniętymi samotnie dotychczas łucznikami (Ł4).

3 ruch - kolumna ze skraju prawego skrzydła złożona z łuczników i oszczepników (Ł5 i LP1) rusza w przód i staje w linii z pozostałymi łucznikami na tym skrzydle.

RUNDA 7


VII tura Egipcjanie (13 tura gry)

Egipcjanie mają 1 ruch i korzystają z niego łucznicy egipscy z prawego skrzydła, by znów uzyskać możliwość prowadzenia ostrzału.

Strzały po ruchach:

1. Dwa oddziały łuczników egipskich (Ł1 do 2) ostrzeliwują oszczepników nubijskich (LP3), niestety z bardzo dobrym skutkiem. Oszczepnicy zostają wyeliminowani z dalszej walki.

2. Ostatni oddział egipskich łuczników z tej grupy (Ł3) ostrzeliwuje wojowników nubijskich (GW2). W wyniku tego ostrzału wojownicy ponownie zmuszeni zostają do wycofania się odpychając jednocześnie oszczepników (LP4) stojących za nimi. Tym razem jednak Nubijczycy nie wychodzą z zasięgu ognia egipskich łuczników.

VII tura Nubia (14 tura gry)

Nubia ma 4 ruchy. Gromadzą siły na lewym skrzydle. Oszczepnicy (LP1) dołączają do kolumny, a łucznicy (Ł1 i Ł2) próbują wejść na flankę prawego skrzydła Egipcjan. Nie dochodzą jednak jeszcze na skuteczny zasięg strzału do npla. Również wódz nubijski (Ł-Gen) próbuje dołączyć do tego oskrzydlenia.

Strzały po ruchach:

Wszyscy łucznicy egipscy z prawego skrzydła (Ł1 do 3) ostrzeliwują wojowników nubijskich (GW2), tym razem jednak bez efektu.

RUNDA 8


VIII tura Egipcjan (15 tura gry)

Egipt ma 3 ruchy. Jeden oddział ciężkiej piechoty (M1) z prawego skraju centrum podchodzi do prawego skrzydła, stając eszelonem w tył za egipskimi łucznikami (Ł3). Pozostałe zaś siły z centrum (M.-Gen oraz M2 i 3) tworzą kolumnę i ruszają w przód. Kierując się w lukę miedzy wojskami Nubii jaka powstała w centrum. Rusza również kolumna oszczepników egipskich (LP1 i 2) z lewego skrzydła kierując się w stronę prawego skrzydła swoich wojsk.

Strzały po ruchach:

1. Wszyscy łucznicy egipscy z prawego skrzydła (Ł1 do 3) ostrzeliwują wojowników nubijskich (GW2). Robią to tym razem bardzo skutecznie (ileż zresztą można wytrzymywać ostrzał!) i eliminują ich z dalszej walki. W ten sposób Nubia przegrywa tę walkę już 3:0.

2. Łucznicy nubijscy (Ł3), bez większej nadziei, jako że ostrzeliwani chronieni są wielkimi tarczami, ostrzeliwują czoło kolumny ciężkiej piechoty egipskiej (M3). Ostrzał ten, jak raczej należało się spodziewać, nie przynosi żadnego efektu.

VIII tura Nubii (16 tura gry)

Nubia ma 4 ruchy. W nowej sytuacji Oszczepnicy (LP4) na lewym skrzydle odchodzą w lewo stając w linii z pozostałymi oszczepnikami (LP1) starając się jak najskuteczniej usunąć spod ewentualnego ostrzału Egipcjan. Łucznicy (Ł1 i Ł2) wychodzą na flankę prawego skrzydła Egipcjan dochodząc na skuteczny zasięg strzału do npla. Wódz Nubijski (Ł-Gen) podąża za nimi stając równolegle z tyłu, ale nie przechodzi grzbietu.

W ten sposób nubijscy łucznicy (Ł1 i 2) uzyskali przewagę zarówno w strzelaniu jak i w ewentualnej przyszłej walce w zwarciu Jednocześnie pozycja oddziału z wodzem (Ł-Gen) dawała możliwość zabezpieczenia prawego boku tej grupy przed atakiem z flanki przez któryś z oddziałów ciężkiej piechoty egipskiej (M1 lub M3)

Strzały po ruchach:

1. Łucznicy nubijscy (Ł2) wspomagani przez drugi oddział (Ł1) strzelają do egipskich łuczników (Ł3). Przy czym Egipcjanie ci odpowiadają im również ostrzałem. Niestety egipscy łucznicy mają wyjątkowo dobry dzień i nawet przewaga w sile ostrzału nie zdała się Nubijczykom na nic. Egipcjanie strzelają tak celnie, że łucznicy nubijscy (Ł2) zostają wyeliminowani!

W ten sposób Egipcjanie wygrywają całą bitwę.

2. Mimo to Nubijczycy, choć nie mają już faktycznie szans na zadanie jakichkolwiek strat przeciwnikowi, wykonują ostatni strzał w tej bitwie kończąc swoją turę. Tym razem łucznicy nubijscy (Ł3) z prawego skrzydła, wspomagani przez oddział z ich wodzem (Ł-Gen) ponownie ostrzeliwują czoło kolumny ciężkiej piechoty egipskiej (M3). Ostrzał ten, podobnie jak poprzedni, nie spowodował nawet odepchnięcia tych wojsk.

Zdjęcie 9 pokazuje sytuacje na polu bitwy po VIII turze Nubijczyków i na koniec gry.




Komentarz (oczywiście subiektywny)

Ogólny:

a) żadna ze stron nie miała przygniatającej przewagi, choć egipska armia w 1/3 składała się z ciężkiej piechoty (M1 do 3 i M-Gen), o największej sile w walce z inną piechotą. Jednakże w mojej ocenie Nubijczycy przewagę tę zrównoważyli przez dużą liczbę trudnego terenu, gdzie siła tych wojsk jest zmniejszana.

b) w obu armiach połowę (Nubia), lub prawie połowę sił, stanowiły wojska mogące prowadzić walkę na dystans (Ł) i jak się okazało to te wojska zdecydowały o wyniku bitwy.

Działania Egiptu.

W mojej ocenie działania tej armii były niemalże wzorcowe.

Skutecznie zmylili przeciwnika sugerując atak w centrum (Tak przynajmniej zakładam).

Widząc usunięcie wojsk Nubii z centrum (atak Egipcjan poszedłby w próżnię) i ruchy na skrzydłach powstrzymali się od dalszego ataku i umiejętnie wyprowadzili na otwarty teren i użyli swoich łuczników z prawego skrzydła.

(Nie jest przy tym wykluczone, że od początku planowali również atak prawym skrzydłem, na co może wskazywać fakt, że to właśnie tam wojska poruszały się od początku do przodu, co dawało możliwość opuszczenia nierównego terenu. Tymczasem na lewym skrzydle w początkowej fazie bitwy wojska raczej korygowały początkowe ustawienie niż ruszały do przodu).

Wykorzystując sukces w jedynym starciu w czasie bitwy i możliwości ostrzału przenieśli ciężar walki z centrum, (które z siły atakującej stało się zabezpieczającą atak), na prawe skrzydło, które z kolei z sił zabezpieczających atak centrum przejęło główny ciężar walki, a właściwie eliminowania nubijskich wojsk poprzez ostrzał.

To ostatnie możliwe było trochę dzięki szczęściu w walce w zwarciu, ale przede wszystkim dzięki stworzeniu optymalnej grupy (3 x Ł) mogącej prowadzić ostrzał z maksymalna skutecznością.

Działania Nubii:

Oceniam, że armia Nubii nie wykorzystała możliwości, jakie miała w tej bitwie. Popełniłem przy tym cały szereg błędów, o których za chwilę, a które okrutnie się na mnie zemściły.

Podstawowe błędy dowódcy armii nubijskiej (czyli moje :-)

a) Zbytnio dałem się uwieść przekonaniu, że dzięki wystawieniu dużej ilości trudnego terenu zyskałem przewagę nad przeciwnikiem. Tymczasem okazało się, że to właśnie ten teren, a konkretnie utrudnienia, jakie on stwarza w poruszaniu się oraz dowodzeniu wojskiem, doprowadził w dużej mierze do mojej sromotnej klęski.

b) Zbyt wcześnie zdradziłem zamiar uderzenia wojownikami (GW1 i 2) na siły w centrum Egipcjan.

c) Przesunąłem wodza (Ł-Gen) na prawe skrzydło, co spowodowało, że zbytnio oddalił się od wojsk na lewym skrzydle, w wyniku czego, w kluczowym momencie bitwy dowodzenie tymi wojskami było utrudnione.

d) Uległem „szałowi bojowemu” i zbyt wcześnie uderzyłem na Egipcjan (GW1 i 2 na egipskie Ł2 i 3) w nadziei na faktycznie złudny sukces. Na dodatek atak ten spowodował wyjście 1/3 moich wojsk (GW1 i 2 oraz LP3 i 4), ze skutecznego zasięgu dowodzenia ich wodza. W ten sposób zamiast wciągnąć przeciwnika do walki w trudnym terenie, który mógł dać mi przewagę (choćby tylko przez atak z góry), sam dałem się wciągnąć do walki bez dodatkowej przewagi, a następnie byłem zmuszony głównie do reagowania na ruchy przeciwnika i ratowania, czego się dało nie mając właściwie możliwości na własne działania.

e) Nie potrafiłem nawet w części wykorzystać moich łuczników tak jak zrobił to przeciwnik.

Komentarze

Dodaj komentarz